วันนี้เป็นวันหนึ่งที่เสียใจมากที่สุดความคิดสุดท้ายบอกว่าเราคงจะไม่เหลือลูกหลานดูแลเราอีกแล้วคงยังคิดถึงบ้านที่สวยงามเต็มไปด้วยผลไม้มะเดื่อฝรั่งลูกพีชลำไยเงาะทำให้มีความรู้สึกว่ามาเที่ยวสวนความคิดถึงหลานผมทุกวันเลยพ่อเราไม่มีใครอีกแล้วนอกจากหลานจะมาเยี่ยมผมที่บ้านผมปลูกต้นไม้รอแล้วรอแล้วถึง 5 ปีแล้วหลานผมก็ไม่กลับมาอีกเลยป่วยที่โรงบาลศรีนครินทร์แล้วก็ไปเข้าห้อง icu ชื่อโรงพยาบาลอุดรที่จริงงานศพก็จัดไปอย่างเรียบร้อยลูกหลานและญาติของเจ้าภาพก็ช่วยเหลือกันเลี้ยงดูอาหารเหลาอย่างบริบูรณ์ไม่ขาดตกบกพร่อง...สำหรับคนที่เป็นห่วงว่าสังคมสื่อสารความคิดอาจจะเร็วไปหรือเปล่าสำหรับการสื่อสารบางอย่างในบางวัตถุประสงค์ที่ส่งผลร้ายตอนนี้ยังพิสูจน์ไม่ได้แต่แทบเกี่ยวจริงๆก็อาจจะหาที่เติมเงินไม่ได้แล้วก็ร้านอินเตอร์เน็ตคอกนาม facebook ของเราทำให้ส่งผลต่อความเป็นผู้ใหญ่ความเชื่อถือของเราก็มองกันในแง่มุมสังคมซะส่วนใหญ่...
สำหรับคนที่เป็นหนี้กยศก็ต้องสู้นะครับอย่าให้ถูกเรียกปรับท่วมหัวญาติพี่น้องของเราน้าของเราเขาจะบกพร่องทำให้เราบกพร่องถึงกลับลงโทษชีวิตตัวเองนะครับผมยังเตือนสติทุกท่านว่าอย่าให้เบี้ยปรับท่วมหัวแล้วก็รอบังคับคดีอีก 10 ปีผมยังต่อสู้เพื่อโอกาสที่ดีของลูกหลานทุกคนอยู่นะครับไม่แก้ไม่กำจัดก็จะเป็นคนไม่มีคุณภาพเหมือนเนื้อสุกรที่ไม่มีใครอยากจะกินนะครับ
รอเจ้าที่ปราสาทที่ไหนไม่รู้นะครับมาฉุดช่วย
